سالروز شهادت امام حسین (ع) را تسلیت می گویم

عشق گفتی کربلا امد بیاد

هیبت خون خدا امد بیاد

نگاه تو

تو به من خیره شدی
تو به من مات دوختی
تو که با نگاهت در شعر من سوختی
از طپش تنهایی سکوتم بر تو خیره شدم
آن زمان که تو را از بر خواندم
در ذهنت تیره شدم
به شکل خکستری شعرهایم در نگاهت پک شدم
در نفسهایت حذف شدم
من که در هر ثانیه با تو ثبت شدم
کنون در بادم
مثل شعله ای در باد بی یادم
من تو را از بر خواندم
من که در شعرم تو را همدرد خواندم
در نگاهت ردپایی از نفرت درک کردم
در گرمای تنت لذت هوس را لمس کردم
در حضور دردم حضورت را حس نکردم
همین لحظه بود که تو را از شعرم حذف کردم
لحظه ای رسیده است
از نوع حسرت ها
فرصتی ازفاصله ها
زمانی به شکل خاطره ها
به دیروز خیره می شوی
تکرارش می کنی
این تکرار ترس از فرداهاست
ترس از خاطره هاست
دیروز را از بر کن
فردا را پر پر کن
که فردایی نخواهیم دید
که فرداها همه بی بنیادند

شروین صفایی

سرنوشت هر کس در لحظات تصمیم گیری

شکل می گیرد. تصمیم هایی که امروز و

            هر روز گرفته می شوند وضع امروزی و

 سال های آتی را شکل می دهند.

بار دگر امدم اما چه سود

زود باید رفت چو باد چو رعد  چو برق

******

یادمان باشد لحظه های سکوت شب را

یادمان باشد لحظه های بی قراری را

یادمان باشد مرگ لحظه های بی عشق را

*************

چه سخت است لحظه های تنهایی در شبهای غربت

 بمان ای غریبه

 یکی هست

یکی خواهد آمد

شاید اما

تو آخرین مهاجم شب های پرکشیدن باشی

شاید اما.......................

تو مثل راز پاييزي و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم
تو مثل
شمعداني ها پر از رازي و زيبايي
و من در پيش چشمان تو مشتي خاك گلدانم
تو درياي تريني آبي و آرام و بي پايان
و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم
تو مثل آسماني مهربان و آبي و شفاف
و من در آرزوي قطره هاي پاك بارانم
نمي دانم چه بايد كرد با اين روح آشفته
به فريادم برس اي عشق من امشب پريشانم
تو دنياي مني بي انتها و ساكت و سرشار
و من تنها در اين دنياي دور از غصه مهمانم
تو مثل مرز احساسي قشنگ و دور و نامعلوم
و من در حسرت ديدار چشمت رو به پايانم
تو مثل مرهمي بر بال بي جان كبوتر
و من هم يك كبوتر تشنه باران درمانم
بمان امشب كنار لحظه هاي بي قرار من
ببين با تو چه رويايي ست رنگ شوق چشمانم
شبي يك شاخه نيلوفر به دست آبيت دادم
هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم
تو فكر خواب گلهايي كه يك شب باد ويران كرد
و من خواب ترا مي بينم و لبخند پنهانم
 تو مثل لحظه اي هستي كه باران تازه مي گيرد
و من مرغي كه از عشقت فقط بي تاب و حيرانم
تو مي آيي و من گل مي دهم در سايه چشمت
و بعد از تو منم با غصه هاي قلب سوزانم
تو مثل چشمه اشكي كه از يك ابر مي بارد
 و من تنها ترين نيلوفر رو به گلستانم
شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر كرده
و شايد يك مه كمرنگ از شعري كه مي خوانم
تمام آرزوهايم زماني سبز ميگردد
كه تو يك شب بگويي دوستم داري تو مي دانم
غروب آخر شعرم پر از آرامش درياست
و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم
به جان هر چه عاشق توي اين دنياي پر غوغاست
قدم بگذار روي كوچه هاي قلب ويرانم
بدون تو شبي تنها و بي فانوس خواهم مرد
دعا كن بعد ديدار تو باشد وقت پايانم

از ناله ی درختان
از وسوسه ی توفان گون باد
و از غشغشه ی مسلسل
جستم نامت را؛


تنها دیوانه ای را یافتم
که دشنه در دل داشت
و دل در دیس،
در باران اشک می خندید
و با آهنگین ترین تجلی سکوت می رقصید،

در حالیکه زیر لب فریاد می زد:

((او تنها به بامداد رسید.))
 

سيزده خط براي زندگي

به من عشق ببخش..... تا سبز شوم....

..... خوب به من گوش کن
..... خوب به من گوش کن
حالتی از عشق بر من رفته است که شاید دیگر بار بر من نرود
...... حالتی شاعرانه.... صوفیانه
...... و پر شکوه به حزن و اندوه
..... و من همیشه عطر حزنم را به خود می گیرم
*
..... خوب مرا به بر گیر
...... که من ....ای بانوی من
در حالت بی وز نی به سر می برم
..... و عروقم متلاشی می شود
...... و استخوانهایم دود
گیسوانت را در رود جنون من بشوی
..... که جنون عشق را ..... تفسیر نتوان کرد
...... نیک مرا بخوان
که من جویای بانویی هستم که بیماری خواندن دارد
...... و چون دستبند
...... اشعار را بر دست می کند
..... و جهان را نقشی از هیئت شاعر می بیند
که جنون را.... تفسیر نتواند کرد
*
..... به من مست شو
..... به من مست شو
..... چنان مست که دریا گلگون بشود
..... و شرابی فام....و خاکستری.... و زرد
*
..... من در زیباترین حالات خود هستم
..... و در رخشانترین تمدنهای خود
..... و چقدر خوش دارم متمدن بشوم
..... پس فرصتی دیگر به من ده تا تاریخ را بنویسم
.... که تاریخ ، ای بانوی من
...... تکرار نخواهد شد
*
من همچنان که تاریخ مادینگی را دگرگون کردم
..... روزگار خود را به عشق دگرگون ساختم
شعر چیست اگر دگرگون نکند؟
شاعر کیست اگر خود دگرگون نشود؟
*
هرگاه که در سرزمین من
قصه ای بر قصهءعشق افزون می شود
گل آبستن شمیم
...... و هلال تابستان پر شیر می شود
..... در روزگاری
...... که عشق معلول شده است
...... و زبان معلول
...... و کتابهای شعر معلول
نه درختان یارای ایستادن بر پای خود دارند
نه گنجشکان توان دارند که از بالهای خود بهره ببرند
نه ستاره ها می توانند
..... بی روادید جابه جا شوند

نزار قباني

تکيه گاه هرچه خوب
باز هم شب مرا
از قشنگ بودنت
جاودانه کن ... بتاب !
که دست تيرگی به آسمان نمي رسد.
با تو مهربان !
بهار هميشه در رگ زمين شناور است.
لحظه های من
انعکاس انتشار رنگ لحظه های توست.
مگر تو غيرِ نام نازنين خود
ـ بر زبان من ـ
نام ديگری شنيده ای ...

وقتي گلي در اعماق جنگل مي شكفد بي آنكه كسي آن را تحسين كند كسي كه عطرش را ببويد از كنارش بگذرد و بگويد چه زيبا كسي كه طعم زيبايي و نشاطش را بچشد و با او شادي و سرورش را قسمت كند-چه اتفاقي مي افتد؟چهبر سر آن گل مي آيد؟ مي ميرد؟رنج مي برد؟ به وحشت مي افتد؟ دست به خود كشي مي زند؟
نه-فرقي نمي كند آيا كسي از كنارش مي گذرد يا نه ربطي ندارد.او به عطر افشاني در نسيم ادامه مي دهد. به پيشكش كردن نشاط و سرورش به خدا و هستي ادامه مي دهد
اگر تنها باشم همان قدر عاشقم كه در كنارت باشم.اين تو نيستي كه در من عشق مي آفريني
اگر تو خالق عشقم باشي طبعا آنگاه كه تو نيستي عشق هم ناپديد خواهد شد.اين تو نيستي كه در من عشق مي آفريني اين منم كه آن را همچون باران بر تو مي بارم
اين عشق از روي بخشش است.اين عشق برخاسته از وجود است.چطور نياز مي تواند عشق باشد؟ عشق وفور نعمت است فراواني است.تو آنقدر سرشار از زندگي هستي كه نمي داني با آن چه كار كني اين است كه آن را با ديگران تقسيم مي كني.چنان آوايي از نغمه و سرور در دلت
برپاست كه مي خواهي چهچه بزني آواز سر بدهي حال كسي باشد آن را گوش بدهد يا نه ربطي به تو ندارد. حتي اگر كسي گوش هم ندهد تو بايد آوازت را بخواني و رقص و پايكوبي كني
ديگران مي توانند از آن بهره مند شوند يا بي بهره بمانند
اما تا جايي كه به تو مربوط است چيزي در حال فوران و ريزش است

اشو